پوشش‌های آلیاژ‌های آنتروپی بالا (HEAs) تهیه‌شده با روش روکش‌کاری لیزری (LC) در سال‌های اخیر به دلیل ریزساختار یکنواخت، اتصال متالورژیکی مناسب با زیرلایه و مقاومت مطلوب در برابر خوردگی، توجه گسترده‌ای را در مهندسی سطح به خود جلب کرده‌اند. هدف این مقاله، مرور و تحلیل انتقادی مطالعات انجام‌شده درباره رفتار خوردگی این پوشش‌ها با تمرکز بر اثر ترکیب شیمیایی، پارامترهای فرایند روکش‌کاری لیزری، عملیات پس‌فرآوری و شرایط محیط خورنده است. در این مرور، نتایج مطالعات مختلف از دیدگاه مکانیسم‌های متالورژیکی و الکتروشیمیایی با یکدیگر مقایسه شده و ارتباط میان تغییرات ریزساختار، تشکیل فیلم غیرفعال و شاخص‌های الکتروشیمیایی نظیر پتانسیل خوردگی و چگالی جریان خوردگی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که بهینه‌سازی هم‌زمان انرژی ورودی، نرخ آمیختگی، ترکیب عناصر آلیاژی و عملیات پس‌فرآوری می‌تواند از طریق ریزدانه‌سازی، کاهش عیوب ساختاری و تشکیل فیلم غیرفعال پایدار، مقاومت خوردگی پوشش‌ها را به طور قابل توجهی افزایش دهد. همچنین مشخص شد که اثر عناصر آلیاژی و پارامترهای فرایند به شدت وابسته به ریزساختار نهایی، نسبت فازهای FCC و BCC و شرایط محیط خورنده است و نمی‌توان برای همه سامانه‌های آلیاژی یک روند واحد ارائه کرد. در پایان، چالش‌های موجود شامل نبود معیارهای استاندارد برای مقایسه نتایج، محدود بودن مطالعات در شرایط سرویس واقعی و فقدان مدل‌های پیش‌بینی رفتار خوردگی به عنوان مسیرهای پیشنهادی برای پژوهش‌های آینده ارائه شده است.